Son parasını yaşlı bir yabancıyı doyurmak için harcadı…

Yirmi üç yaşındaki Derya, İstanbul’da küçük bir aile lokantasında garsonluk yapıyordu. Kazandığı para kiraya, faturalara ve üniversiteye hazırlanan küçük kardeşinin masraflarına ancak yetiyordu.
O akşam cebinde maaş gününe kadar kalan son para vardı. İş çıkışında eve ekmek, süt ve kardeşi için ilaç almayı planlıyordu.
Kapanışa kısa süre kala, pencere kenarında oturan yaşlı bir kadın dikkatini çekti. Kadın uzun zamandır önündeki boş bardağa bakıyor, soğuktan titreyen ellerini birbirine sürtüyordu.
Derya yanına yaklaştı.
— Size sıcak bir şey getirebilir miyim?
Yaşlı kadın mahcup bir ifadeyle başını eğdi.
— Param yok kızım. Yağmur dinene kadar burada oturmak istemiştim.
Lokantanın müdürü konuşmayı duydu.
— Sipariş vermeyecekse dışarı çıkmalı, dedi sertçe. Burayı bekleme salonuna çeviremeyiz.
Kadın yavaşça ayağa kalktı. Derya ise önünü kesti.
— Lütfen oturun. Bu akşam benim misafirimsiniz.
Derya cebindeki son parayla sıcak çorba, ekmek ve çay sipariş etti. Ardından kendi şalını çıkarıp kadının omuzlarına koydu.
— Ama bu paraya senin ihtiyacın yok mu? diye sordu yaşlı kadın.
Derya gülümsedi.
— Evde biraz makarnamız var. Bir gece idare ederiz.
Kadın yemeğini sessizce bitirdi. Gitmeden önce Derya’nın adını sordu ve elini tuttu.
— Bazen insan verdiğini kaybettiğini sanır. Oysa iyilik, hiç beklemediği bir kapıyı açar.
Derya bu sözleri fazla düşünmedi.
Eve döndüğünde kardeşine alışveriş yapamadığını anlattı. Genç çocuk ona kızmak yerine sarıldı.
— Doğru olanı yapmışsın, dedi. İlaçları yarın da alabiliriz.
Üç gün sonra lokantaya takım elbiseli bir adam geldi. Elinde mühürlü bir zarf vardı.
Derya’yı sordu.
Adam kendisini avukat olarak tanıttı. Yaşlı kadının adı Nermin Hanım’dı. Bu küçük lokantayı yıllar önce eşiyle birlikte o kurmuştu. Eşini kaybettikten sonra işletmeyi bir akrabasına bırakmış ve uzun süre uğramamıştı.
Son aylarda çalışanlara ve maddi durumu iyi olmayan müşterilere kötü davranıldığına dair şikâyetler duymuştu. Bu yüzden kimliğini gizleyerek lokantayı ziyaret etmişti.
Zarfın içindeki mektupta şöyle yazıyordu:
“Ben oraya yemekleri denetlemek için gelmedim. Bir zamanlar sevgiyle kurduğumuz yerde hâlâ merhamet kalıp kalmadığını görmek istedim. Müdür beni kapı dışarı etmek istedi. Fakat cebinde neredeyse hiçbir şeyi olmayan genç bir kadın, elindeki son parayı benimle paylaştı.”
Nermin Hanım lokantayı hemen Derya’ya vermedi. Ona işletmenin küçük bir hissesini ve bir yıllık yöneticilik görevi teklif etti. Derya bu süre içinde başarılı olursa, lokantanın tamamı ona devredilecekti.
İlk aylar zorlu geçti. Derya hesap tutmayı, tedarikçilerle görüşmeyi ve çalışanları yönetmeyi öğrendi. Nermin Hanım her hafta uğrayarak ona rehberlik etti.
Bir yıl sonra lokanta mahallenin en sevilen yerlerinden biri olmuştu. Derya kapının yanına ücretsiz ekmek rafı koydu ve basit bir kural getirdi:
“Parası olmadığı için hiç kimse buradan aç ayrılmayacak.”
Devir işlemlerinin tamamlandığı gün Nermin Hanım, Derya’nın şalını geri verdi.
— O gece beni yalnızca doyurmadın, dedi. Bana görünmez olmadığımı hatırlattın.
Derya şalı eline alırken gözyaşlarını tutamadı.
Girişe küçük bir tabela astı:
“Burada önce insan görülür, sonra hesap sorulur.”
Derya o yağmurlu akşam son parasını kaybettiğini düşünmüştü.
Aslında hayatının en değerli geleceğini kazanmıştı.