Yaşlı kadının yemek alacak parası yoktu… ama anneannesiyle ilgili söylediği tek cümle her şeyi değiştirdi.

Yıllar Önce Yapılan Bir İyilik, Aynı Masaya Geri Döndü
Yaşlı kadın küçük kafeden çıkmak üzereydi ki genç garson arkasından seslendi.
— Teyzecim, neden gidiyorsunuz?
Kadın mahcup bir şekilde gülümsedi.
— Bir şey yok kızım. Bugün yanımda para olmadığını fark ettim. Başka zaman gelirim.
Garson Derya hemen başını salladı.
— Hayır, bugün benim misafirimsiniz.
Kadın ellerini birbirine kenetledi.
— Sana zahmet vermek istemem.
— Hiç zahmet değil.
Derya onu tekrar masaya oturttu ve birkaç dakika sonra sıcak bir yemek, ekmek ve çay getirdi.
Yaşlı kadın şaşkınlıkla ona baktı.
— Beni hiç tanımadığın halde neden bu kadar iyisin?
Derya’nın yüzündeki gülümseme biraz hüzünlendi.
— Çünkü bana anneannemi hatırlatıyorsunuz. Onu iki yıl önce kaybettim. Çok özlüyorum. Sizinle oturunca sanki bir anlığına yine yanımdaymış gibi hissediyorum.
Kadın bir anda ciddileşti.
— Anneannenin adı neydi?
— Fatma Yıldız.
Yaşlı kadının gözleri doldu.
Çantasını açtı ve içinden yıllardır taşıdığı eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki genç kadın küçük bir lokantanın önünde yan yana duruyordu.
Derya fotoğrafa bakar bakmaz anneannesini tanıdı.
— Bu… benim anneannem.
Kadın başını salladı.
Adı Nermin’di.
Kırk yıl önce şehre geldiğinde hiçbir şeyi yoktu. İşini kaybetmiş, küçük kızıyla birlikte çok zor günler geçiriyordu.
Bir gün cebinde tek kuruş olmadan Fatma’nın çalıştığı lokantaya girmişti. Sadece bir bardak su istemişti.
Fatma onun aç olduğunu anlamış ve önüne sıcak bir tabak yemek koymuştu.
Nermin para bulduğunda borcunu ödemek için geri geleceğini söylemişti.
Fatma ise gülümseyerek:
— Bana borcun yok. Bir gün sen de ihtiyacı olan birine yardım edersin, yeter, demişti.
Nermin o sözleri hayatı boyunca unutmadı.
Yıllar sonra düzenli bir işe kavuştu. Maddi durumu düzeldikçe çevresindeki insanlara sessizce yardım etmeye başladı. Bazen bir öğrencinin okul masrafını ödedi, bazen yalnız yaşayan bir komşuya alışveriş yaptı.
Derya gözyaşlarını silerken Nermin elini tuttu.
— Bugün sen bana anneannenin yıllar önce yaptığı iyiliği yaptın.
O günden sonra Nermin her hafta kafeye gelmeye başladı.
Her ziyaretinde de bir kişinin yemeğini önceden ödedi.
Kasaya küçük bir not bırakıldı:
“Bugün imkânınız varsa bir başkasının yemeğini ödeyin. Belki yıllar sonra o iyilik hiç beklemediğiniz bir anda geri döner.”
Fatma artık hayatta değildi.
Ama yıllar önce verdiği bir tabak yemek hâlâ insanları birbirine bağlamaya devam ediyordu.