Samuel Reed neredeyse on sekiz yıldır aynı sokak tezgâhında sosisli satıyordu.
Altmış iki yaşındaydı. Öğlene doğru beli ağrımaya başlıyor, elleri eskisi kadar hızlı hareket etmiyordu.
Yine de her sabah erkenden gelir, metal tezgâhı kendi elleriyle temizler ve ızgarayı yakardı.
Hiç değiştirmediği tek bir kuralı vardı:
Hiçbir aç çocuk, parası olmadığı için tezgâhından aç ayrılmayacaktı.
O öğleden sonra birkaç metre ötede duran zayıf bir çocuk dikkatini çekti.
Çocuk yaklaşık on iki yaşındaydı.
Bir şey istemiyordu.
Ceplerinde para arıyormuş gibi bile yapmıyordu.
Sadece ızgarada kızaran sosislere bakıyor, sonra gözlerini kaçırıyordu.
Samuel o bakışı tanıyordu.
“Bir tane ister misin?”
Çocuk başını eğdi.
“Param yok.”
Samuel gülümsedi.
“O zaman bugün benden.”
Bir sosisli hazırlayıp çocuğun ellerine verdi.
Çocuğun gözleri parladı.
“Teşekkür ederim.”
İlk lokmayı öyle büyük aldı ki Samuel güldü.
“Yavaş. Kaçmıyor.”
Çocuk da gülümsedi.
Sonra yüzü birden ciddileşti.
“Çocuklara hep böyle yardım eder misiniz?”
“Yapabildiğim kadar.”
Çocuk Samuel’ı dikkatle inceledi.
“Annem haklıymış.”
Samuel kaşlarını kaldırdı.
“Ne konuda?”
“Hiç değişmemişsiniz.”
Samuel’ın yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Annen mi?”
Çocuk arkasını döndü.
Caddenin karşısında bir arabanın yanında duran bir kadın vardı.
Samuel’ın elindeki kâğıt tabak yere düştü.
“Laura…”
On dört yıl geçmişti.
Ama Samuel kızını hemen tanıdı.
Saçları kısalmıştı. Gözlerinin kenarında ince çizgiler vardı.
Ama oydu.
Tek çocuğu.
Bir zamanlar okuldan sonra babasının lokantasına gelip ona yardım eden, Samuel bakmıyormuş gibi patates kızartması çalan küçük kızı.
Ve Samuel’ın bir tartışmada hayatından çıkardığı kadın.
Laura yirmi üç yaşındayken Daniel adında genç bir tamirciyle evlenmek istediğini söylemişti.
Samuel, Daniel’ın kızına iyi bir hayat sunamayacağına inanmıştı.
Onu sorumsuzlukla suçlamıştı.
Laura sevdiği adamı savunmuştu.
Sonunda Samuel yıllarca pişman olacağı o cümleyi söylemişti:
“Onu seçersen işler kötü gittiğinde bana geri dönme.”
Laura uzun süre babasına bakmıştı.
Sonra:
“Dönmem,” demişti.
Ve dönmemişti.
Samuel yavaşça karşı kaldırıma geçti.
Laura yerinden kıpırdamadı.
Çocuk da arkasından geldi.
Samuel kızının birkaç adım önünde durdu.
“Seni bir daha hiç göremeyeceğimi düşünüyordum.”
Laura’nın gözleri doldu.
“Ben de bir daha gelmeyeceğimi düşünüyordum.”
Samuel çocuğa baktı.
“O…?”
“Ethan,” dedi Laura. “Torunun.”
Samuel’ın yüzü değişti.
“Benim torunum mu?”
Ethan başını salladı.
“Annem fotoğraflarınızı gösterdi.”
Samuel gözlerini sildi.
“Neden şimdi?”
Laura babasının tezgâhına baktı.
“Ben küçükken bana aç bir çocuğun neden aç olduğunu açıklamak zorunda kalmaması gerektiğini söylerdin.”
Samuel o sözü hatırladı.
“Dün bunu Ethan’a anlattım. Hâlâ aynı adam olup olmadığını merak etti.”
Samuel buruk bir şekilde güldü.
“Peki?”
Ethan cevap verdi.
“Aynısınız.”
Samuel bir süre konuşamadı.
Sonra Laura’ya baktı.
“Daniel nerede?”
Laura’nın yüzü gölgelendi.
“İki yıl önce öldü.”
Samuel gözlerini kapattı.
“Üzgünüm.”
“İyi bir eşti,” dedi Laura. “Çok iyi bir babaydı.”
Samuel başını eğdi.
“Sana güvenmeliydim.”
“Evet.”
Laura bunu öfkeyle söylememişti.
Samuel için daha da acı olan buydu.
“Çok gururluydum. Senin hayatını senin yerine seçmeye çalıştım.”
Laura gözyaşını sildi.
“Ben de inatçıydım.”
“Sen gençtin. Ben babandım. Kapıyı açık tutması gereken bendim.”
O sırada Ethan, Samuel’ın kolunu çekti.
“Büyükbaba?”
Samuel dondu.
Hayatında ilk kez biri ona böyle seslenmişti.
Ethan sosislisini gösterdi.
“Soğuyor.”
Laura gözyaşları içinde gülmeye başladı.
Samuel da güldü.
“O zaman hemen yenisini yapalım.”
Üçü birlikte tezgâha döndüler.
Samuel Ethan’a yeni bir sosisli hazırladı.
Laura ödeme yapmak istediğinde kabul etmedi.
“Ev kuralı.”
Laura gülümsedi.
“Hangi kural?”
“Torunlar ücretsiz yer.”
O akşam güneş batana kadar konuştular.
Daniel’dan, Ethan’ın okulundan, Laura’nın hayatından ve geri getiremeyecekleri on dört yıldan bahsettiler.
Samuel o gün kızından kendisini hemen affetmesini istemedi.
